Πού κρύβεται η τελειότητα … - Η Ποιμαντική σκέψη της Εβδομάδος

Πηγή

«Μὴ ζητᾶς τὴν τελειότητα τοῦ νόμου τῆς ἐλευθερίας (δηλ. τοῦ Εὐαγγελίου) σὲ ἀνθρώπινες ἀρετές, γιατὶ τέλειος ἄνθρωπος μ' αὐτὲς τὶς ἀρετὲς δὲν ὑπάρχει, ἡ τελειότητα του εἶναι κρυμμένη στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ».

Σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μεταβάλλεται ὁ σταυρὸς τοῦ μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ, ὅταν αὐτὸς τὸν σηκώνει μὲ εἰλικρινὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητα του εὐχαριστώντας καὶ δοξολογώντας τὸν Κύριο. Ἀπὸ τὴν εὐχαριστία καὶ τὴ δοξολογία ἔρχεται ἡ πνευματικὴ παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ δοξολογία γίνονται πλούσιες πηγὲς ἀσύλληπτης καὶ ἄφθαρτης χαρᾶς, ποὺ κοχλάζει εὐεργετικά μέσα στὴν καρδιά, ξεχύνεται στὴν ψυχή, ἀπλώνεται στὸ σῶμα, κυριεύει ὅλη τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.

«Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει», εἶπε ὁ Κύριος, «ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθεῖ ».

Αγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ἀσκητικὲς ἐμπειρίες B' , Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου

Θυμᾶσαι τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ;

Πηγή

Πάντοτε νά θυμᾶσαι μέ ἀγάπη τό Θεό σου καί τήν ἀγάπη Του για μᾶς …

Κάθε πλάσμα τοῦ Θεοῦ φανερώνει τήν ἀγάπη Του σ᾿ ἐμᾶς. Βλέποντας λοιπόν καί ἀπολαμβάνοντας τά δημιουργήματά Του, λέγε μέσα σου:    Αὐτό εἶναι ἔργο τῶν χειρῶν τοῦ Θεοῦ μου καί ἔχει δημιουργηθεῖ γιά χάρη μου.

Αὐτοί οἱ φωστῆρες τοῦ οὐρανοῦ, ὁ ἥλιος, τό φεγγάρι καί τά ἄλλα ἀστέρια εἶναι δημιουργήματα τοῦ Κυρίου μου, γιά νά φωτίζουν ὅλη τήν οἰκουμένη κι ἐμένα.

Αὐτή ἡ γῆ πού πάνω της ζῶ, πού δίνει τούς καρπούς της σέ μένα καί στά ζῶα μου, αὐτή, μαζί μέ ὅ,τι ἔχει, εἶναι τοῦ Κυρίου μου δημιούργημα.

Αὐτό τό νεράκι πού ποτίζει ἐμένα καί τά ζῶα μου, εἶναι τοῦ Κυρίου μου ἀγαθό.

Αὐτά τά ζῶα πού μοῦ δουλεύουν, εἶναι δημιουργήματα τοῦ Κυρίου μου καί τά ἔθεσε στήν ὑπηρεσία μου.

Αὐτό τό σπίτι, ὅπου κατοικῶ, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καί μοῦ τό ἔδωσε γιά τήν ἀνάπαυσή μου.

Αὐτή ἡ τροφή πού τρώγω, εἶναι ἀγαθό τοῦ Θεοῦ καί μοῦ τή δίνει γιά ἐνίσχυση καί παρηγοριά τῶν ἀδυναμιῶν τοῦ σώματός μου.

Αὐτό τό ροῦχο πού φοράω, μοῦ τό ἔδωσε ὁ Κύριος καί Θεός μου γιά νά καλύψω τό γυμνό μου σῶμα.

Αὐτή ἡ μορφή τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μορφή τοῦ Σωτήρα μου, πού κατέβηκε στόν πάμπτωχο κόσμο γιά χάρη μου, γιά νά σώσει ἐμένα πού ἤμουν «ἀπολωλός».

Ὑπέφερε καί πέθανε γιά μενα, κι᾿ ἔτσι μέ ἐξαγόρασε ἀπό τήν ἁμαρτία, τό διάβολο, τό θάνατο, τόν ἅδη.

Προσκυνῶ τήν ἀνέκφραστη φιλανθρωπία Του!

Αγίου Τύχωνος τοῦ Ζαντόνσκ

Ἀπό τό βιβλίο: “Πορεία προς τον Ουρανό”, Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ὠρωπός Ἀττική

“Βλέπω πόσο πολύ μ’ αγαπάει ο Θεός και εγώ δεν μπορώ να τον αγαπήσω όσο κι Αυτός”.

Άγιος Πορφύριος καυσοκαλυβίτης

Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε επίγεια ευτυχία

Πηγή

Τι είναι αυτό που θέλει ο άνθρωπος; Για ποιό πράγμα διψά; Αν δεν το λάβει, μεταμορφώνεται σ’ ένα πρόσωπο του κακού, κι αν το λάβει, τον κάνει να επιθυµεί περισσότερο...

Θέλει την αναγνώριση, δηλαδή τη «δόξα των άλλων». Να είναι «κάποιος» για τον άλλο, για τους άλλους, «κάτι»: µια αρχή, µια εξουσία, ένα αντικείμενο φθόνου, κ.λπ.

Εδώ βρίσκεται, η κύρια πηγή και η ουσία της υπερηφάνειας. Κι αυτή η υπερηφάνεια μεταμορφώνει αδελφούς σ’ εχθρούς.

Ν’ αγαπάς, (τον εαυτό σου και τους άλλους) µε την αγάπη του Θεού: πόσο χρειάζεται αυτό στην εποχή µας, που η αγάπη έχει σχεδόν ολοκληρωτικά παρεξηγηθεί...

Στην αγάπη του Θεού, δεν υπάρχει καµία υπόσχεση για επίγεια ευτυχία... Αυτή η αγάπη είναι υποταγμένη ολοκληρωτικά στην επαγγελία και στην έγνοια για τη Βασιλεία του Θεού, την απόλυτη ευτυχία για την οποία ο Θεός έχει δημιουργήσει τον άνθρωπο, μια πρόσκληση που απευθύνεται σε κάθε πρόσωπο ....

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Ευσπλαχνία Θεού - Η Ποιμαντική σκέψη της Εβδομάδος

Τα αμαρτήματα σας είναι μεγάλα και φοβερά. Τίποτε όμως δεν υπερβαίνει την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού. Η άφεση των αμαρτιών δεν δίνεται σύμφωνα με την αξία μας, αλλά σύμφωνα με το έλεος του φιλάνθρωπου Θεού. Ο Θεός είναι έτοιμος να συγχωρήσει, όταν υπάρχει ειλικρινής μετάνοια. Αυτό που κάνει τον άνθρωπο ανάξιο να συγχωρηθεί δεν είναι το μέγεθος και το πλήθος των αμαρτιών, άλλα η αμετανοησία του.

Άγιος Θεοφάνης Έγκλειστος

‘Η ουσία της πνευματικής ζωής είναι

το πώς θα διαχειριστούμε

το πώς μας διαχειρίστηκαν!’

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

“Ἀποκάλυψαν πρὸς Κύριον τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ αὐτὸς ποιήσει”

 (Ψαλμός λστ' στ. 5).

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 18: 23-35

18.23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 24. ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 25. μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. 26. πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 27. σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. 28. ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29. πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι· 30. ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. 31. ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 32. τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33. οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;

Μετάφραση

18.23. Το καθήκον να συγχωρούμεν αυτούς που μας έφταιξαν είναι απεριόριστον. Δι' αυτό και η βασιλεία των ουρανών έχει παρομοιωθή με ένα βασιλέα, που ηθέλησε να λογαριασθή με τους δούλους του, στους οποίους είχεν εμπιστευθή την διαχείρισιν των οικονομικών του. 24. Εκεί δε που ήρχισε να εξετάζη τους λογαριασμούς, του έφεραν βιαίως έναν, που του χρεωστούσε το τεράστιον πόσον των δέκα χιλιάδων ταλάντων. 25. Επειδή δε δεν είχε να επιστρέψη όσα χρεωστούσε, διέταξε ο κύριός του να πωληθή ως δούλος αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα είχε, δια να εξοφληθή έτσι έστω και μέρος από το χρέος. 26. Επεσε τότε κατά γης ο δούλος εκείνος, τον επροσκυνούσε και έλεγε· “Κυριε, δείξε επιείκειαν και μακροθυμίαν εις εμέ και όλα όσα σου χρεωστώ, θα σου τα πληρώσω”. 27. Εφάνη δε σπλαγχνικός ο Κυριος του δούλου εκείνου, τον αφήκεν ελεύθερον και του εχάρισεν όλον το χρέος. 28. Αλλ' εκείνος ο δούλος όταν εβγήκεν έξω, ευρήκε ένα από τους συνδούλους του, ο όποιος του χρεωστούσε το μηδαμινόν ποσόν των εκατό δηναρίων. Αμέσως τον επιασε και τον επίεζε κατά τον πλέον σκληρόν τρόπον λέγων· Πλήρωσέ μου ο,τι μου χρεωστάς. 29. Επεσε τότε ο σύνδουλος εκείνος εις τα πόδια αυτού και τον παρακαλούσε λέγων· Δείξε σε μένα επιείκειαν και μακριθυμίαν και θα σου επιστρέψω τα οφειλόμενα. 30. Αυτός δε δεν ήθελε να ακούση τίποτε, αλλά επήγε και τον κατήγγειλε εις τας αρχάς και τον έβαλε εις την φυλακήν, έως ότου πληρώση το χρέος του. 31. Οι άλλοι σύνδουλοί του, όταν είδαν αυτά που έγιναν, ελυπήθηκαν πάρα πολύ και ελθόντες στον κύριόν των του διηγήθηκαν με ακρίβειαν όλα τα γεγονότα. 32. Τοτε εκάλεσε αυτόν ο κύριός του και του είπε· Δούλε πονηρέ, όλο το τεράστιον εκείνο χρέος σου το εχάρισα, διότι με παρεκάλεσες. 33. Δεν έπρεπε και συ να λυπηθής και να ελεήσης τον σύνδουλό σου, όπως εγώ ο Κυριος σου σε ελυπήθηκα και σε ελέησα;

Φιλανθρωπία

Πηγή

Με λόγια που σε κάνουν να δακρύσεις, ο Αυγουστίνος περιγράφει την απόγνωση στην οποία τον βούλιαξε ο θάνατος του φίλου του Νεβρίδιου (Εξομολογήσεις iv,10). Στη συνέχεια καταλήγει σε ένα ηθικό δίδαγμα. "Αυτό συμβαίνει, λέει, όταν δίνεις την καρδιά σου σε κάτι άλλο εκτός από τον Θεό. Όλα τα ανθρώπινα πλάσματα πεθαίνουν. Μην αφήσετε την ευτυχία σας να εξαρτάται από κάτι που μπορεί να χάσετε. Αν είναι σκοπός της αγάπης να είναι ευλογία, και όχι δυστυχία, τότε πρέπει να την προορίζουμε στον μόνο Αγαπημένο που δεν θα πεθάνει ποτέ".

Φυσικά η σκέψη αυτή είναι πολύ λογική. Μην βάζετε τα αγαθά σας σε ένα τρύπιο ασκί. Μην ξοδεύεστε στο να φτιάξετε ένα σπίτι από το οποίο μπορεί να σας διώξουν. Και δεν υπάρχει ζωντανός άνθρωπος που να συμμερίζεται τόσο φυσικά όσο εγώ τέτοιες έξυπνες υπερβολές. Είμαι ο τύπος ανθρώπου που πρώτα κοιτάζει την σιγουριά του, την ασφάλειά του. Από όλα τα επιχειρήματα εναντίον της αγάπης κανένα δεν επικαλείται, κανένα δεν δελεάζει,  τόσο έντονα την φίλαυτη φύση μου, όσο η προειδοποίηση: "Πρόσεχε, μπορεί να σε κάνει να υποφέρεις".

Δελεάζει την φύση μου, την ψυχοσύνθεσή μου. Όχι όμως και την συνείδησή μου. Όταν δελεάζομαι από το παραπάνω επιχείρημα καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι χιλιάδες μίλια μακριά από τον Χριστό. Αν είμαι σίγουρος για κάτι, αυτό είναι πως η διδασκαλία Του σε καμία περίπτωση δεν είχε σκοπό να επιβεβαιώσει την ορμέμφυτη προτίμηση μου για σίγουρες επενδύσεις και περιορισμένες υποχρεώσεις. Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι μέσα μου που να τον ευχαριστεί λιγότερο απ' ό,τι αυτό. Και ποιος θα μπορούσε να ξεκινήσει να αγαπά τον Θεό στηριζόμενος σε μια τέτοια συνετή βάση, λόγω της αυξημένης θα λέγαμε ασφάλειας; Ποιός θα μπορούσε να συμπεριλάβει καν μια τέτοια στάση στον χώρο της αγάπης; Θα διαλέγατε την γυναίκα σας ή έναν φίλο ή ακόμα και τον σκύλο σας με αυτή την λογική;

Νομίζω πως αυτό το απόσπασμα από τις εξομολογήσεις είναι λιγότερο, μέρος του Χριστιανισμού του Αυγουστίνου και περισσότερο αποκύημα των παγανιστικών φιλοσοφιών μέσα στις οποίες ανατράφηκε. Μοιάζει περισσότερο με την Στωική απάθεια ή με τον νεοπλατωνικό μυστικισμό παρά με την φιλανθρωπία. Οι χριστιανοί ακολουθούμε Κάποιον που έκλαψε πικρά για την Ιερουσαλήμ και  έξω από τον τάφο του Λαζάρου. Και ενώ τους αγαπούσε όλους, ωστόσο αγαπούσε με μία ιδιαίτερη έννοια ένα συγκεκριμένο απόστολο. Ο απ. Παύλος είναι πιο κοντά στην αλήθεια από τον Αυγουστίνο, αφού δεν δείχνει κανένα σημάδι, ότι δεν θα υπέφερε, ούτε ότι δεν θα έπρεπε να υποφέρει, αν ο Επαφρόδιτος είχε πεθάνει (Προς Φιλιππησίους 2:27).

Ακόμα και αν ήταν δεδομένο ότι η εξασφάλιση ενάντια στη θλίψη ήταν η μεγαλύτερη σοφία μας, ο Θεός μας την προτείνει; Προφανώς όχι. Ο Χριστός φτάνει να πει "Γιατί με εγκατέλειψες;"

Δεν υπάρχει διαφυγή όπως μας την προτείνει ο Αυγουστίνος. Ούτε άλλου είδους διαφυγή. Δεν υπάρχει σίγουρη "εξασφάλιση". Το να αγαπάς, εξ' ορισμού σημαίνει να είσαι ευάλωτος. Αγαπήστε οτιδήποτε και σίγουρα θα νιώσετε την καρδιά σας να σφίγγεται.  Είναι πολύ πιθανό ακόμα να σπάσει. Αν θέλετε να βεβαιωθείτε ότι θα παραμείνει ανέπαφη, δεν πρέπει να την δώσετε σε κανέναν ούτε καν σε ένα ζώο. Τυλίξτε τη προσεκτικά με διάφορα χόμπι και μικρές πολυτέλειες, αποφύγετε κάθε μπλέξιμο, κλειδώστε τη ερμητικά στο φέρετρο του εγωισμού σας. Εκεί όμως, ασφαλής πλέον, μέσα στο σκοτάδι, στην ακινησία, χωρίς αέρα, η καρδιά σας θ’ αλλάξει. Δεν θα σπάσει, αλλά θα γίνει άθραυστη, αδιάτρητη, και θα χάσει την ικανότητα να μεταμορφωθεί. Η εναλλακτική λύση αντί της τραγωδίας, ή τουλάχιστον του ρίσκου της τραγωδίας, είναι η καταδίκη. Το μόνο μέρος εκτός του Παραδείσου όπου μπορείτε να είστε απόλυτα ασφαλείς από όλους τους κινδύνους και τις ενοχλήσεις της αγάπης, είναι η Κόλαση.

C.S.Lewis

“Κάτω απ΄ τα κάστρα της ελπίδας”

“Γίνεσθαι δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαγχνοι, χαριζόμενοι εαυτοίς

καθώς και ο Θεός εν Χριστώ εχαρίσατο υμίν”

(Εφ. 4, 32)

…Τώρα βλέπει τις σπιταρόνες και ζαλίζεται. Πως δε ζαλίζονται κι οι ίδιες και δεν πέφτουν; Βλακείες. Ζαλίζονται ποτέ οι πέτρες κι οι ασβέστες; Εδώ δε ζαλίστηκαν κείνοι που τις έχτισαν ή κείνοι που τις κατοικούν! Μα τι στο καλό! Γεμάτη από ακροβάτες είναι αυτή η πόλη; Ορίστε… Ο ένας πατά –μαζί με το σπίτι του- απάνω στον άλλον. Αλλά…περίεργο! Δεν ξέρουν ο ένας τον άλλον –κι ούτε θέλουν να τον ξέρουν. Κι ούτε και τον χαιρετά. Μα αυτοί πια παιδί μου δεν είναι άνθρωποι. Αυτοί είν΄ αγρίμια! Και παραμονεύουν να ξεσκίσουν το ένα τ΄ άλλο! Τους βλέπεις; Να τους! Είναι σταματημένος τόσην ώρα σ΄ αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο… Πέρασαν, πέρασαν ο ένας μπρος απ΄ τον άλλον κάπου δυο χιλιάδες άνθρωποι. Ε, ούτε ένας μωρέ παιδί μου να μη σταματήσει να πει μια καλημέρα! «Καλημέρα, αδερφέ μου, τι κάνεις;» Πω πω…ρουμάνι! Αχ, Μέλιο, Μέλιο…Πως θα ζήσεις φτωχέ μου ανάμεσα σ΄ αυτά τ΄ άλαλα πλάσματα; Που θ΄ ακουμπήσεις; Να…νύχτωσε κι ως τώρα κανείς δε σε κοίταξε στα μάτια. Κανείς δε σταμάτησε να σου πει «Μην τρέμεις, παιδί μου, ησύχασε, βρίσκεσαι ανάμεσα σ΄ ανθρώπους…»

Απόσπασμα από το βιβλίο “Κάτω απ΄ τα κάστρα της ελπίδας” του Μενέλαου Λουντέμη

“Ευσπλαχνία στον εαυτό μας” - Η ποιμαντική σκέψη της Εβδομάδος

Πηγή

Κύριε, της στενής πύλης και της τρύπας της βελόνας...

αφαίρεσε απο μένα όλη την καυχησιολογια, μήπως και φύγω απ την ζωή!!   

...Με τον ίδιο μας τον εαυτό πρέπει να απωθήσουμε τον εχθρό... με το παράδειγμα και την αγιότητα της ζωής μας. Πρέπει να γκρεμίσουμε τα τείχη της κακίας με την διάπυρη προσευχή μας και να επιτεθούμε με την αδελφική αγάπη.

...

Μια καλή πρακτική που μας χρειάζεται είναι η ευσπλαχνία προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Δηλαδή, να μην πεισμώνουμε εναντίον του εαυτού μας ούτε εναντίον των ελαττωμάτων μας. Ακόμη και αν είναι λογικό να στενοχωριόμαστε και να λυπούμαστε όταν σφάλλουμε, δεν πρέπει, ωστόσο, να απογοητευόμαστε με οργή, με πείσμα ή με πίκρα. Κάνουν μεγάλο σφάλμα αυτοί που θυμώνουν επειδή έπεσαν στο ελάττωμα του θυμού και θυμώνουν μια δεύτερη φορά επειδή είχαν την αδυναμία να θυμώσουν (!), λυπούνται γιατί λυπήθηκαν, πεισμώνουν γιατί πείσμωσαν. Έτσι κρατάνε την καρδιά τους μέσα στην οργή και την απογοήτευση. Αυτή η οργή και το πείσμα ενάντια στον εαυτό μας οφείλονται στον εγωισμό μας, που ταράζεται όταν βλέπει ότι είμαστε αδύναμοι και ατελείς.

Πρέπει, λοιπόν, να απορρίπτουμε τα σφάλματά μας με τρόπο ήρεμο, σταθερό και σίγουρο. Ο δικαστής τιμωρεί καλύτερα τους κακούς με αποφάσεις λογικές και ψύχραιμες, παρά όταν ενεργεί παρορμητικά και με πάθος. Γιατί, όταν τιμωρεί με πάθος δεν τιμωρεί τα σφάλματα γι' αυτό που πραγματικά είναι, αλλά σύμφωνα με τις διαθέσεις του εαυτού του. Γι’ αυτό, διορθώνουμε καλύτερα τον εαυτό μας με μετάνοια ήρεμη και σταθερή, παρά με μετάνοια πικρή και οργισμένη. Γιατί, αυτές οι μετάνοιες με οργή δεν γίνονται ανάλογα με την αληθινή σοβαρότητα των σφαλμάτων, αλλά σύμφωνα με το συναισθηματισμό μας.

...

Ανορθώστε, λοιπόν, τον εσωτερικό σας άνθρωπο, όταν πέσει, με απαλότητα, με μεγάλη ταπεινότητα μπροστά στο Θεό, αναγνωρίζοντας την αδυναμία σας, χωρίς να εκπλήσσεσθε για την πτώση σας. Γιατί δεν είναι περίεργο που η αδυναμία είναι αδύνατη, η αρρώστια άρρωστη, η αθλιότητα άθλια. Απορρίψτε, όμως, με όλη σας τη δύναμη την προσβολή στον Θεό και με μεγάλο κουράγιο και εμπιστοσύνη στην ευσπλαχνία του, ξαναπάρτε το δρόμο της αρετής που είχατε αφήσει.

Άγιος Φραγκίσκος ντε Σαλ (1567 -1622)

(Με περικοπές από το περιοδικό «Ανοιχτοί Ορίζοντες, τευχ. 1097-Ιαν.-Φεβρ. 2016)

Υ.Γ. Το δίστιχο στην αρχή είναι του C.S.Lewis

Τι γυρεύουμε πίσω από τις λέξεις;

Πηγή

Τι γυρεύουμε τις νύχτες πίσω από τις λέξεις

Μόνοι

Χωρίς Θεό

Χωρίς αγίους

Ανάδελφοι

Νωχελικοί

Παραιτημένοι;

Άτεχνη η ζωή μας

Και δύσκολη

Δε χωνεύεται από κιοτήδες

Και ποιητάρηδες ξέπνοους..

Σερνόμαστε κάθε μέρα

Σαν πίσω από άλογα που καλπάζουν

"Και είναι όμορφα τα άλογα"

Ταξιδεύουμε σε τρένα χωρίς προορισμό

"Αγριολούλουδα φυτρώνουν στις μάνδρες που προσπερνάμε"

Και αφήνουμε πίσω μας μοναχά

Λίγες λέξεις βουβές ερειπωμένες

Λίγους αδέξιους αποχαιρετισμούς

Tι γυρεύουμε τις νύχτες πίσω από τις λέξεις

Και τι θα γίνουμε σαν ξημερώσει πάλι;

Δεν είναι κληρονομιά των αληθινών ανθρώπων, οι λέξεις οι όμορφες

Δεν είναι κληρονομιά των αληθινών ανθρώπων, οι νύχτες

Μόνη κληρονομιά των ανθρώπων είναι η πνοή τους

Στης ανατολής το φως

Στης ομορφιάς τη ρύση

Η πρώτη δοξολογία καθώς μυροβλύζει

Η πράξη της θυσίας

Στο κάλεσμα του αδελφού

Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα περισσότερο από την πνοή του

Δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα πουλί

Προορισμένο να ψάλλει την αυγή

Μέσα από τις ραγισματιές του στερεώματος

Όμως "αλλοίμονο σε εμένα"

Τούτος ο βαθύρριζος ανασασμός μου

"Του έρωτα Σου η φλογερή απαντοχή"

Σβήνει σκορπά με παράπονο

Νοτίζοντας τους παγωμένους τοίχους

Πολύ μακριά από την αγάπη

Πολύ μακριά από το σώμα Σου!

Τάσος Θεοφιλογιαννάκος