Ζωή ευαγγελική και Θεανθρώπινη

Πηγή

*Για μάς τούς Χριστιανούς, τούς φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία εφόσον αποτελούν μέσον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέπουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αόρατο. Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βάση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέσα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αοράτου. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκείνος είναι ό αιώνιος Θεός και Κύριος.

*Πώς μπορεί ό άνθρωπος να αποδείξει πώς σήμερα είναι του Χριστού ενώ μέχρι χτες δεν ήταν δικός Του; Δίχως αμφιβολία, με καινές σκέψεις στην θέση των παλαιών, με καινά αισθήματα στην θέση των παλαιών, με καινές επιθυμίες στην θέση των παλαιών, με μια λέξη: με καινή ζωή στην θέση της παλαιάς και μάλιστα ζωή ευαγγελική και Θεανθρώπινη.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Κατακόρυφη Ποίηση

Πηγή

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοι

Ο παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερνά

Όπως καθημερνά χάνονται η ζωή,

Η αιωνιότητα κι ο έρωτας.

Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικία

Που, ενώ φαίνεται ν’ αυξάνει

Λιγοστεύει κάθε μέρα,

Γιατί ειν’ αντίστροφη η μέτρηση.

Ή έτσι χάνεται το χρώμα κάθε όντος, σα γυμνασμένο ζώο κατεβαίνοντας

Σκαλί σκαλί

Ώσπου να μείνουμε άχρωμοι

Και αφού ξέρουμε εξάλλου

Πως δεν υπάρχουνε ούτε μελλοντικοί παράδεισοι

Δεν απομένει πλέον άλλη σωτηρία

Απ’ το να γίνει ο καθένας μας παράδεισος.

Ρομπέρτο Χουαρόθ 

Κυριακή ΙΑ’ Λουκά – Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου

Κατά Λουκάν ιδ΄ 16-24

16 Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· 17 καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. 18 καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 19 καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 20 καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. 21 καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. 22 καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. 23 καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου. 24 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

“Και πριν ομολογήσουμε την πίστη στην εκκλησία, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο Χριστός είναι ανάμεσά μας, όμως, - όπως το λέει ο απόστολος Παύλος σε μια του επιστολή – τώρα δεν ξέρουμε πια τον Χριστό σαν έναν άνθρωπο στη σάρκα, αλλά Τον γνωρίζουμε στο Πνεύμα. Τον γνωρίζουμε από μια βαθιά, προσωπική εμπειρία, ότι είναι μαζί μας. Τον αισθανόμαστε κοντά μας, όταν κάνουμε τις προσευχές μας. Τον γνωρίζουμε, όμως, με έναν τρόπο, όπως δεν Τον γνώριζαν, ίσως,  ακόμα οι μαθητές Του τότε.

.. Να μην ξεχνάμε, ότι ήρθε ο Θεός για να πάσχει, για να πεθάνει, για να ζει στα όρια της ανθρώπινης αδυναμίας με το σκοπό να μπορέσουμε να συμμετέχουμε σ΄αυτό το Δείπνο, να πάμε σ΄αυτό χωρίς εμπόδια. Το Δείπνο ετοιμάστηκε για μας από την αρχή, οι πόρτες, για να μπούμε σ΄αυτό, ανοίγονται τώρα!”

Από ομιλία (περισσότερα εδώ) του Μητροπολίτη Αντωνίου Σουρόζ (Μπλουμ) για την παραβολή του μεγάλου δείπνου.

Πρόσκληση σε γιορτή...

Πηγή

Εάν η ζωή έχει χάσει την ομορφιά της, είναι γιατί δεν την πανηγυρίζουμε. Δεν γιορτάζουμε το μέγα δώρο του Θεού. Η ζωή πρέπει να είναι ένας εορτασμός. Η χαρά της ασημαντότητας. Του πιο απλού και απέριττου που μπορεί να γίνει σημαντικό. Η ζωή μας πρέπει, να γίνει ένα πανηγύρι εκπλήξεων. Να ζούμε τις στιγμές, να είμαστε παρόν. Εμείς λείπουμε από την ζωή, είμαστε φοβισμένοι και κρυμμένοι. Κι εκείνη με απόγνωση μας ψάχνει βάζοντας μας τρικλοποδιές, μήπως πέσουμε και μας πιάσει.

π. Λίβυος

Πηγή

αγάπη σημαίνει αγώνας, είναι ν’ ανοίγεις πόρτες,

να παύεις να είσαι φάντασμα αριθμημένο

καταδικασμένο στην  αιώνια αλυσίδα από αφέντη απρόσωπο

"Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει·"

Α´ Παύλου πρὸς Κορινθίους


Το τρίστιχο στην αρχή είναι από ποίημα του Οκταβιο ΠΑΖ "αγάπη σημαίνει..."

Η Ποιμαντική σκέψη της Εβδομάδος

Πηγή

… συνάντησα πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό. Ένα βαθύ λαβωμένο χαμόγελο κι ένα βλέμμα λιμνασμένο σε δάκρυα που έτρεξαν ή ντράπηκαν να απογυμνώσουν το υγρό κορμί τους. Ναι η ζωή αυτή έχει πόνο. Ίσως πολλές φορές φέρεται άδικα. Μα εάν δεν ήταν έτσι δεν θα προσμέναμε την βασιλεία του Θεού. Η δίψα για δικαιοσύνη μας κάνει να περιμένουμε μια άλλη πατρίδα, την γη του «ουρανού». Όμως εάν δεν αποδεχθούμε αυτή την αλήθεια, δεν θα χαρούμε ποτέ. Να πούμε δηλαδή, ναι, στην ζωή κι ας μην είναι τέλεια. Να πούμε θα χαρώ κι ας μην τα έχω όλα. Με αυτά που έχω και μπορώ, θέλω να χαρώ. Άλλωστε η ζωή είναι αρκετά σκληρή και δύσκολη από μόνη της, δεν είναι ανάγκη να την κάνουμε ακόμη πιο δυσβάσταχτη. Στείλε μας Κύριε φως και χαρά, για το σκοτάδι «φροντίζουμε» μόνοι μας….

π. Λίβυος

Ερωταπόκριση

Γιατί ο Λόγος δεν είναι σιωπή

                ούτε μονόλογος…

Μετά τον θάνατο της Ελίζαμπετ

''O Τζόζεφ πήγε στο σκοτεινό του σπίτι και άναψε τις λάμπες και τη σόμπα. Το ρολόι, που το ‘χε κουρδίσει η Ελίζαμπετ, εξακολουθούσε να δουλεύει, διατηρώντας στο ελατήριό του την πίεση του χεριού της, κι οι μάλλινες κάλτσες που είχε κρεμάσει πάνω από τη σόμπα για να στεγνώσουν, ήταν ακόμα υγρές. Ήταν ζωτικά μέρη της Ελίζαμπετ , που δεν είχαν πεθάνει. Ο Τζόζεφ σκέφτηκε πάνω σε αυτό - η Ζωή δεν μπορεί να κοπεί γρήγορα. Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει πριν πεθάνουν όσα έχει καταπιαστεί. Η δράση του είναι η μόνη μαρτυρία της ζωής του. Όσο μένει μια παραπονιάρικη ανάμνηση , δεν μπορεί ένα πρόσωπο ν’ αποκοπεί , να πεθάνει.''

Τζων Σταινμπεκ 

απόσπασμα από το βιβλίο "Σ’έναν άγνωστο Θεό"

Μεταξύ ανθρώπου και Θεού - Η Ποιμαντική σκέψη της Εβδομάδος

Πηγή

Όσο είναι πιο κοντά ο άνθρωπος στον Θεό, τόσο του φαίνεται μεγαλύτερος ο Θεός, και ο άνθρωπος μικρότερος. Όσο είναι πιο μακριά ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο του φαίνεται μεγαλύτερος ο άνθρωπος, και ο Θεός μικρότερος.

Υπάρχει ένα διάστημα μεταξύ ανθρώπου και Θεού, όπου ο άνθρωπος χάνεται, ενώ ο Θεός παραμένει και υπάρχει ένα άλλο διάστημα, όπου ο Θεός χάνεται, ενώ ο άνθρωπος παραμένει.

Η άρνηση του Θεού δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα περί Θεού, αλλά δείχνει το μήκος του διαστήματος μεταξύ του αρνητή και του Θεού. Όταν ένας αρνητής του Θεού πιστέψει ξανά στον Θεό με τούτο δείχνει μόνο ότι το μήκος του διαστήματος μεταξύ του και του Θεού κόντυνε.

Για να γνωρίσει ένας άνθρωπος την ύπαρξη των πυραμίδων της Αιγύπτου, πρέπει ή να πιστέψει εκείνους, που βρέθηκαν άμεσα κοντά στις πυραμίδες, ή πρέπει μόνος του να έρθει άμεσα κοντά στις πυραμίδες. Τρίτος τρόπος δεν υπάρχει.

Έτσι και κάθε άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει την ύπαρξη του Θεού ή πιστεύοντας εκείνους, που στάθηκαν και στέκουν σε άμεση επαφή με τον Θεό, ή πρέπει να κοπιάσει να έρθει μόνος του σε άμεση επαφή με τον Θεό.

Σ’ εσένα φαίνεται γελοίος και θλιβερός εκείνος, που αρνείται την ύπαρξη των πυραμίδων σε τέτοια βάση, επειδή ο ίδιος δεν έχει δει τις πυραμίδες προσωπικά; Ακόμα πιο γελοίος και θλιβερός φαίνεται εκείνος ο οποίος αρνείται την ύπαρξη του Θεού σε τέτοια βάση. Πιο γελοίος και θλιβερός φαίνεται ο δεύτερος από τον πρώτο επειδή:

Πρώτον, εφόσον τις πυραμίδες μπορεί να γνωρίσει προσωπικά μόνο σ’ ένα μέρος σ’ όλο τον κόσμο, ενώ τον Θεό μπορεί να Τον γνωρίσει προσωπικά σε κάθε μέρος ολόκληρου του κόσμου και δεύτερον, αφού είναι κατά χιλιάδες μεγαλύτερος ο αριθμός εκείνων των μαρτύρων που προσωπικά γνώρισαν τον Θεό, από τον αριθμό εκείνων που προσωπικά γνώρισαν τις πυραμίδες.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

‘Στοχασμοί περί καλού και κακού’, εκδ. Εν πλω, σ.117-118

περί Έρωτος

Όσοι των αστεριών την εύνοια έχουν ας καυχώνται

     για τιμές δημόσιες και τίτλους ηχηρούς

κι όσο για μένανε που η τύχη από θριάμβους

     τέτοιους με κρατάει μακριά

έχω άλλη, άσημη, χαρά που υπέρτατα τιμώ.

                                      ᵻ

Τρανών πριγκίπων ευνοούμενοι, τα φύλλα

     τους απλώνουν

σα τη χρυσομαργαρίτα που ανθίζει στου ήλιου

     το μάτι ̇

μέσα τους θάβεται η τέρψη που καμαρώνουν

και σ΄ ένα αγρίεμα όλη η δόξα τους πεθαίνει.

Παλαίμαχος πολεμιστής και πολυφημισμένος

αν μετά από χίλιες νίκες μια φορά ηττηθεί

τονε ξεγράφουνε απ’ το βιβλίο των τιμών

κι όλοι του οι μόχθοι και οι νίκες του περνούν

στη λήθη.

                                       ᵻ

     Ευτυχισμένος είμ’ εγώ που αγαπώ κι αγάπη έχω

     κι ούτε την αρνιέμαι ούτε μπορούν να μου

          την αρνηθούν.

Γουίλιαμ Σαίξπηρ- Σονέτο 25

Θείο δώρο

Ήθελα τάχα, Θεέ μου, να μου κάνεις δώρο

'ενα μικρό θεό, στην άκρη αυτού του κόσμου.

Και να 'χει αρχή και τέλος ο μικρός θεός μου

που ήθελα τάχα, Θέ μου, να μου κάνεις δώρο,

να τον χωρεί καλά και με ο εγκέφαλός μου.

Κλεισμένος να πονεί μες το γαλάζιο χώρο...

Ήθελα τάχα, Θεέ μου, να μου κάνεις δώρο

ένα μικρό θεό στην άκρη αυτού του κόσμου...

Κλεισμένος να πονεί μες το γαλάζιο χώρο,

για να τον αγαπώ καθώς τον εαυτό μου.

Κ' ενώ θε να ποθεί το φως κάποιου άλλου κόσμου,

κλεισμένος να πονεί μες τον γαλάζιο χώρο!

Να φεύγει ορμητικός, μα ο κύκλος κάθε δρόμου,

να φέρνει μου ξανά, το θείο σου, Θέ μου δώρο.

Κλεισμένος να πονεί μες το γαλάζιο χώρο,

να κλείνω εγώ αυτόν, κι αυτός τον εαυτό μου.

Ν.Βρεττάκος

Κατά Λουκάν 12:16-21

12:16. Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17. καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18. καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19. καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21. οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν.

Μετάφραση

12:16. Είπε δε προς αυτούς και την εξής παραβολήν· “κάποιου πλουσίου ανθρώπου εσημείωσαν εξαιρετικήν ευφορίαν τα χωράφια του. 17. Και αυτός έπεσεν αμέσως εις αγωνιώδην συλλογήν και μέριμναν, λέγων· Τι να κάμω, διότι δεν έχω που να συγκεντρώσω και αποθηκεύσω τους καρπούς των χωραφιών μου; 18. Και ύστερα από μεγάλην σκέψιν είπε· τούτο θα κάμω· Θα κρημνίσω τας αποθήκας μου και θα οικοδομήσω άλλας μεγαλυτέρας, και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου. 19. Και θα πω εις την ψυχήν μου· Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά αποθηκευμένα για έτη πολλά· απόλαυσε την ζωήν, αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου. 20. Αφού δε ετοίμασε όλα και πριν προλάβη τίποτε από αυτά να απολαύση, του είπεν ο Θεός· ανόητε από την κακίαν σου άνθρωπε και απερίσκεπτε, αυτήν την νύκτα, που επίστευσες ότι θα αρχίση η απολαυστική ζωη σου, απαιτούν να πάρουν από σε χωρίς αναβολήν την ψυχήν σου· αυτά δε που έχεις ετοιμάσει, εις ποίον τώρα ανήκουν; 21. Ετσι παθαίνει και αυτό το τέλος έχει εκείνος, που εγωϊστικά θησαυαρίζει δια τον ευατόν του και δεν προσπαθεί να αποκτήση τον πλούτον των καλών έργων, εις τα οποία ευχαριστείται ο Θεός”.

..κάθε στιγμή της ζωής μας πρέπει να είναι τέλεια, κάθε λέξη μας πρέπει να είναι γεμάτη ζωή και πνεύμα, ώστε να μπορεί να μπει στην αιωνιότητα. Όλα όσα κάνουμε πρέπει να είναι προς τον καθέναν από μας κάτι που δίνει ζωή και εκφράζει όλη την πληρότητα και όλο το βάθος και την δύναμη της αγάπης και της εκτίμησης που πρέπει να νιώθουμε για τον καθένα και για όλα…

Anthony Bloom από εδώ